Дії,  Transport

Verhaal van Stefan (deel 2)…

Er zijn 2 mensen die heel graag met mij mee willen naar Nederland, ik stel me aan hun voor, en ik hoor dat deze mensen al 5 dagen vast zitten, na 50 kilometer gelopen te hebben en 15 uur gewacht hebben om de grens over te kunnen. Ik beloof ze mee te nemen en de overige 2 plaatsen in de auto die ik nog over heb ook te bezetten.

Ik loop een rondje en ineens hoor ik buiten een trein, ik verwacht er niet veel van maar loop een mevrouw tegen het lijf die graag naar Maastricht wil met een puber en haar hondje, ik stem ermee in.

We lopen met zijn allen naar de auto die ondertussen onder een laag van betonstof (lucht) is bedekt in de 6 uurtjes tijd dat hij daar stond 

Ik kijk nog een keer over mijn schouders door het raam van de stationshal…

Dat mijn reisgenoten lang niet hebben gegeten wordt me direct duidelijk, ik rijd gelijk naar het eerste tankstation op de route en vraag wat ze willen eten. Heel langzaam en met een bedroefde blik haalt één van mijn reisgenoten wat geld uit zijn zak om af te rekenen.

Zijn bedrukte gezicht spreekt boekdelen en het komt als een klap wanneer de man achter de kassa zegt, sorry dat geld is hier niet te gebruiken. Hij beseft op dat moment dat alles wat hij bezit niets meer waard is dan oud papier.

De reis gaat verder, de passagiers vallen in slaap in de auto en worden bij Utrecht wakker.

De moeder en zoon bedanken mij en ze worden gelukkig opgehaald, de 2 studenten moeten naar Den Haag.

Ik ben moe, heb al 2 dagen niet geslapen en kan wel een kop koffie gebruiken De studenten bedanken wel 10 keer en vragen of ze iets voor mij kunnen doen, we hebben een goede klik en ik zeg: “Als we straks zijn waar jullie moeten zijn lust ik wel een bakje koffie☺ 

Aangekomen op het adres springen de studenten uit de auto en rennen naar de vriend van de vader die op hen staat te wachten, hij is helemaal door het dolle dat ze veilig zijn! 

Ik moet mee naar boven en krijg weer de vraag , kan ik wat voor je doen?

Ik zeg doe mij maar die koffie.

We lopen samen naar de automaat en er zitten 2 vrouwen in de gang met een kinderwagen 

Wij verstarren allebei gelijk, kijken elkaar aan en krijgen tegelijk een flashback over wat we hebben gezien in Polen.

Er wordt op een knop op de telefoon ingedrukt en ineens aan de andere kant begint een vader te huilen. Ook zijn zoon begint te huilen van blijdschap! 

Het moment dat ze beide huilen van blijdschap komt er spanning los, van de ellende die we hebben ervaren en gevoeld van zo ontzettend dichtbij. Maar ook voor de blijdschap die ik heb meegebracht. We hebben elkaar bedankt en nummers uitgewisseld!

De ellende van wat ik de afgelopen dagen heb gezien het kwam er ineens uit.
Je kunt je niet voorbereiden op wat je gaat zien en voelt, maar je kunt zeker verschil maken!

Blijf doneren, jouw hulp is zo hard nodig!

Leave a Reply

Ваша e-mail адреса не оприлюднюватиметься. Обов’язкові поля позначені *

ukUkrainian