Acties,  Transport

Verhaal van Stefan (deel 1) …

Het is zondagavond 27 februari en na alle beelden op het nieuws gezien te hebben van Oekraïne krijg ik het sterke gevoel dat ik zelf iets moet en wíl ondernemen!

Het is verschrikkelijk om te zien dat moeders strijden hun kind nog op de arm te kunnen houden! Ik zoek rond op het internet en vind een andere groep mensen die hulp voor Oekraïne op touw aan het zetten zijn. Ik sluit me hierbij aan en krijg een minimaal budget met de vraag of ik daarmee naar de grens kan gaan om mensen te halen en deze naar een veilig adres en/of vrienden en familie te brengen, mijn antwoord is direct ja!

Ik geef mijn kinderen een dikke knuffel, met enige angst voor wat komen gaat.
Met een reis van 16 uur in het vooruitzicht om zo snel mogelijk mensen hulp te bieden waar ik kan vertrek ik, ik tank de auto helemaal vol want stel je voor…

Ik kom na een lange reis aan bij een klein stationnetje net tegen de grens van Oekraïne.

Ik zie mensen met groene hesjes die de boel zo goed als ze kunnen helpen. Wat mij opvalt is dat er alleen maar mannen zijn, ik stap op een meneer met een hesje af en vraag hem: “Waar zijn ouders met hun kinderen? De man vertelt mij dat voor hen bussen zijn geregeld via de achterkant van de grens.

Ik krijg ondertussen een adres van een ander station door en rijd ernaar toe.

Ik parkeer de auto en loop naar de afgesproken plek op het station, althans dat probeer ik…

Buiten het station tegen de hekken en de muren van het gebouw zitten hier wel veel gezinnen met kinderen die huilen omdat ze honger hebben of misschien hebben ze het koud.

Ik raap de moed bijeen om daar een vader aan te spreken en te vragen waar hij naartoe moet met zijn lieve dochtertje van ongeveer 2 jaar (schreeuwend en huilend staan ze nog buiten omdat het kleine meisje niet naar binnen durft door de grote mensenmassa).

De vader zegt wij gaan naar Warschau met de trein. Ik ben opgelucht en geef het meisje een rammelaar die ik heb gekocht in het winkeltje waar ze buiten tegenaan aan het leunen was.

Links van mij valt mijn oog op een grote teddybeer en daar zit een 3-jarig jongetje verdrietig een flesje water te drinken naast zijn moeder en vader, ik vraag waarom ze buiten zitten.

Dan vertelt moeder dat er binnen geen plek meer is en dat ook de beer bij het jongetje moet blijven want daar wordt hij rustig van. Ik voel de wanhoop van deze mensen die er alles aan doen om weg te komen, en hun kinderen rustig proberen te houden.

Ik wens ze sterkte want deze familie is “de gelukkige eigenaar” van een treinkaartje naar – en met familie in Berlijn.

Ik wurm me naar binnen door de grote mensenmassa om vervolgens te concluderen in de grote hal dat deze mensen inderdaad al dagen geen verzorging hebben gehad. Ik zie een klein groepje van 4 personen, 2 vrouwen van 19 en 20 jaar ,een 16-jarige jongen en een baby van 1 jaar oud die aan een tafeltje zit. Ik vraag hoelang ze onderweg zijn geweest en waar ze naartoe willen. De wanhoop is van moeder af te lezen, ze pakt direct haar telefoon.

Ze geeft mij de baby in handen om vervolgens op Google te laten zien dat ze naar Warschau willen. Ik houd de baby rustig met mijn telefoon en geef aan dat ik bereid ben te helpen en hun graag wil brengen (het adres vraag ik via de vertaler).

Ondertussen vertelt ze mij dat ze al 3 dagen en 2 nachten op het station slapen met de baby, die gelukkig haar medicijnen krijgt van het Rode Kruis.

Mijn hart breekt en ik ben in staat om ze zelfs naar Griekenland te brengen als het moet!

Maar ze willen in Warschau op straat afgezet worden met zijn vieren, met pijn in mijn hart moet ik nee zeggen. Helaas hebben ze geen familie of vrienden waar ze terecht kunnen.

Omdat ik me merkbaar zorgen maak hebben ze naar eigen zeggen iemand gebeld die hun op komt halen met 20 minuten. De broer heeft ondertussen goed contact met mij en stelt mij enigszins gerust.

Toch zit dit gezin nog steeds in mijn hoofd, ze laten me niet los…

Blijf doneren, jouw hulp is zo hard nodig!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

nl_NLDutch